In de eerste helft van hun keynote speech tijdens de World Appreciative Inquiry Conference gingen ze vooral in op het generatieve karakter van AI. In het vervolg krijgt met name de vraag aandacht wat je als facilitator kunt doen om je AI interventies zo impactvol mogelijk te maken.

Krachtige vragen

Het begint bij de vragen. Gervase Bushe: “Welke vragen helpen? Welke lokken een gesprek uit dat beweging brengt in de status quo? Volgens mij gaat het om:

• Verrassende vragen. Steeds hetzelfde vragen werkt niet - zelfs de meest krachtige vraag boet in aan kracht na een tijdje. Variatie en verrassing zijn belangrijk;
• Vragen die hart en ziel ook raken. Alleen het hoofd is niet genoeg.
• Herkaderende en onrustig makende vragen die je ertoe verleiden opnieuw te onderzoeken wat je eigenlijk altijd voor 'gegeven' aanneemt;
  
• Vragen die bevorderen dat er een band ontstaat tussen de mensen die de vraag bespreken. Sommige onderwerpen lenen zich daar veel meer voor dan andere.
  

Vragen die aan deze criteria voldoen 'zijn' er niet zomaar. Dat is een kwestie van zorgvuldig ontwerpen en fijnslijpen.”

Slim gebruik maken van verhalen

In AI interventies gebruiken we ook bijna altijd verhalen. Gervase Bushe deelt zijn advies op dit punt: “Ik verplaats het vertellen van verhalen steeds vaker naar de periode voorafgaand aan de AI-bijeenkomst. We halen meer uit de verhalen, vind ik, als mensen ze dan al delen. Dan schrijven we ze op, kort en krachtig, en gebruiken die geschreven verhalen tijdens de bijeenkomst als een soort springplank voor ons onderzoek rondom het 'affirmative topic'."

Hoe richt je dan de 'Discover'fase tijdens de bijeenkomst in? Bushe: “Ik start met het voorlezen van de verhalen in kleine groepen. Eén voor één. Na elk verhaal volgt een korte brainstorm: welke associaties en gedachten triggert deze anekdote?" Bushe benadrukt dat het gaat om delen en niet om analyseren. "Het gaat erom dat je de verhalen gebruikt als een soort vonkje voor nieuwe ideeën. Laat de groep lezen tot de brainstorm uitpietert.... Mijn ervaring is dat deze manier van werken heel snel tot resultaten leidt. Je wint veel tijd.”

Dromen is een eerste stap richting actie

Ron Fry vertelt: “De functie van de Droom-fase is voor mij het oprekken van de gedachten: je gaat een groter geheel zien en nieuwe mogelijkheden. Het werkt hierbij heel goed om te werken met tastbare en zichtbare zaken. Dus als AI facilitators laten we mensen hier vrijwel altijd iets maken….: beelden, posters, een act...”

Hij heeft een duidelijk advies voor hoe je het meeste uit deze activiteiten haalt. “Vul gewoon de hele ruimte met allerlei beelden. Probeer ze niet te ordenen, niet op één te focussen, of een rode draad eruit te halen. Laat de beelden gewoon de beelden zijn. Mensen hoeven ze ook echt niet allemaal te zien…. Soms is het beter om de artefacten alleen in kleinere groepen te bekijken. Je hoeft geen overzicht te hebben, dat kan ons brein vaak niet eens aan.”

Het belang en de kracht van deze dromen, in de vorm van posters, tekeningen, collages of wat dan ook… is vooral dat ze gemaakt worden, stelt Fry: ‘Het materialiseren van onze verbeelding is een belangrijke stap in het omzetten van onze intenties in actie.”

Spelenderwijs ontwerpen (zonder angst voor fouten)

Dat brengt ons bij de Design fase. De sprekers benadrukken dat voor hen de scheidslijn tussen Dream en Design ‘fuzzy’ is. Fry: ‘Generatief ‘design’ gaat er in feite over dat we onze hoop en dromen zichtbaar maken, als een eerste stap richting actie. Het belangrijkste is eigenlijk dat we niet praten over onze voornemens, of actieplannen maken, maar dat we meteen iets bouwen, het ontwerpen.” Ook al is het maar een eerste prototype.

“De kern van een krachtige Design fase is dat mensen echt ‘instappen’. Als alles goed is gegaan heb je in de vorige fasen vertrouwen en moed opgebouwd, maar de stap naar actie vraagt toch nog een ‘leap of faith’ en dus lef. Zodat mensen zich overgeven, gaan spelen, iets uitproberen, fröbelen….” In de zaal reageert @msplitt met de volgende tweet: ‘Maybe it’s the Daring-Phase and not the Destiny-Phase? #2012waic #Bushe’

Fry houdt een warm pleidooi voor het omarmen van onze fouten en vergissingen: “Ik ken een ontwerpbureau met een Wall of Mistakes in hun kantoor. Het is zo ongeveer het eerste dat je ziet als je hun kantoor binnenloopt. Ze zijn er niet bang voor, ze verstoppen ze niet. Sterker nog: ze omarmen hun fouten omdat het kleine stapjes waren die hebben geleid tot de latere successen. Heel wezenlijk. We moeten manieren zien te vinden om de fouten er ook te laten zijn.’

Destiny: improviseer! (maak er niet te snel een project van)

Een generatief AI proces leidt ertoe dat mensen weten waar ze heen willen, met energie om ook echt tot actie te komen. Bushe: Dat is de kern van generativiteit: dat mensen beginnen, niet om toestemming of uitnodiging vragen, maar gewoon aan de slag gaan met zichtbare acties.”

“Dat is een belangrijke reden waarom ‘getting the whole system in the room’ zo belangrijk is. Als iedereen die ertoe doet, erbij is, kun je ter plekke samen beslissingen nemen en aan de slag gaan. Je hoeft dan niet te wachten of naderhand nog mensen te informeren of betrekken. “

Het grote gevaar van de Destiny fase is dat van het proces een project gemaakt wordt, waarschuwt Bushe. “Wat hier echt helpt is mensen helpen om een eerste stap te zetten. Een vrijwillige, zichtbare actie. Kijk goed naar wat er gebeurt en als er mooie dingen ontstaan: voedt die dan, zoek naar manieren om ze te versterken en groter te maken.” Improviseren dus. Hij vergelijkt de rol van managers en leiders in deze fase met die van een kweker: “de zaadjes zijn gezaaid. Nu is het zaak om te wachten en te kijken. Geef pokon aan de plantjes die je graag ziet groeien, wiedt het onkruid…. Zeker in hierarchische organisaties kunnen mensen dat beeld heel verfrissend vinden: je hoeft niet alles op te volgen en te corrigeren, of te blijven sleuren aan iets dat niet werkt…”

Het is niet zomaar een idee of opvatting. Ze hebben onderzoek dat hun pleidooi voor improviseren ondersteunt. “Onze studies laten zien dat een improviserende, ‘de-brug-bouwen-terwijl-je-erover-loopt’ aanpak tot veel groter succes leidt. Bouw stap voor stap, leer van wat gebeurt, betrek nieuwe inzichten en gebruik die als basis voor duurzame activiteiten. “

Hoe laat je het succes voortduren

De laatste vraag die Fry oppakt is die van het verduurzamen van de AI interventie. Hoe vergroot je de kans dat de beweging die na de AI interventie is ingezet, voortduurt? De belangrijkste tips:

• Zorg dat de belangrijkste beslissers betrokken zijn. Nodig de juiste mensen uit, mensen met impact. Fry: ‘Ik probeer eigenlijk altijd net iets meer externe inbreng te organiseren dan de client comfortabel vindt. Daar zoek ik echt de stretch op. Haal de klant, patient, eindgebruiker… erbij, Dat maakt een reuzeverschil. Vergeet ook niet de mensen die financieel verantwoordelijk zijn… essentieel, maar ze worden snel over het hoofd gezien.”
• Streef naar ‘alignment’ en niet naar overeenstemming tussen alle betrokkenen. Ze mogen het best oneens zijn op punten. Als je het gesprek levend houdt kun je altijd nog daarop terugkomen en werken met de verschillen in meningen of behoeften.
• Kijk naar de manier waarop de mensen die bij de bijeenkomst waren, nieuwe mensen uitnodigen en betrekken. De cirkel van betrokkenen wordt steeds groter, maar hoe haken nieuwe mensen aan? Worden zij ook uitgenodigd om hun dromen en verhalen te delen, bijvoorbeeld? Zodat ze helemaal echt kunnen instappen?
• Houdt het verhaal levend…. Maak een ‘hub’ (een website, nieuwsbrief, regelmatige bijeenkomsten) waar nieuwe verhalen kunnen worden gedeeld en leerervaringen worden vastgepakt. Zodat het improvisatieproces te volgen is, mensen kunnen zien hoe het verhaal zich ontvouwt.
• Begin followup meetings altijd met anekdotes of met spannende vragen – om te voorkomen dat je in de ‘vergadermode’ belandt.

Een generatieve keynote

En toen was de tijd op…! Dat geldt echter niet voor de ideeën. Fry en Bushe benadrukken dat hun tips niet de ‘definitieve’ antwoorden zijn. Ze nodigen iedereen uit om mee te blijven onderzoeken en verkennen: ‘Hoe maken we AI zo generatief mogelijk?’

Ze krijgen een lang en enthousiast applaus van het publiek. Voor hun wijze woorden en praktische adviezen. De energie waarmee ze hun verhaal presenteerden. Maar ik denk ook vooral voor deze basisvraag, die de focus van AI precies legt waar hij bedoeld is.

Verder lezen?

• Dit is een verslag van het tweede deel van de WAIC2012keynote die Ron Fry en Gervase Bushe verzorgden. Je kunt deel 1 hier vinden.

• Leif Josefsson (@ljosefss) schreef zijn notities in Google Drive, bij wijze van experiment. Je bent van harte welkom om te lezen en zelfs aan te vullen via deze link.

• Achtergrondartikelen over 'positiviteit' en 'generativiteit' bij AI vind je op Gervase Bushe zijn homepage (scroll naar beneden voor de publicaties)

• Deze blog verscheen tijdens de WAIC - in het Engels - op de conferentiesite.

Over 2012WAIC

De vijfde World Appreciative Inquiry Conference vond plaats van 25-28 April, 2012, in Gent. Ongeveer 600 deelnemers uit meer dan 45 verschillende landen namen deel. Zij deelden verhalen, case studies, theorie en tools over AI. Belangrijke auteurs zoals David Cooperrider, Diana Whitney, Ron Fry, Ken Gergen, Danielle Zandee waren allen daar en verzorgden keynotes. Onze collega's Luc Verheijen en Luk Dewulf waren deel van het organiserend comite en hadden een actieve rol in de voorbereiding en organisatie. Op de Conference Website 2012WAIC zijn alle keynotes als webcast terug te zien, en vind je blogjes met achtergrondinformatie en verslagjes van verschillende sessies.

Op 22 juni 2012 vindt een nieuwe Sparks-sessie plaats waar je kosteloos aan kunt deelnemen: 'Hoe kun je werk maken van je talent? En hoe kun je job craften daarbij inzetten?' met Annechien van Buurt en Nina Timmermans.

Over deze K&S Sparks

De wens om in het werk aangesproken te worden op talenten en drijfveren, wordt door steeds meer mensen gedeeld. Daarnaast is het voor de wendbaarheid en innovatiekracht van organisaties van belang dat medewerkers hun talent en drive in hun werk kwijt kunnen. Het aanpassen van je werk zodat het aansluit bij wat je graag doet en belangrijk vindt, ofwel job craften, is daarvan een logisch gevolg. De vraag is ‘hoe doe je dat dan?’

Wij zijn daar op verschillende plekken druk mee aan het experimenteren. In deze K&S Sparks delen we onze aanpakken en willen we graag ook een aantal dingen uitproberen en onderzoeken.

We gaan aan de slag met jouw eigen talenten en je werk en zoeken naar de optimale aansluiting tussen die twee. Aan de hand van vragen als ‘Wat zijn je talenten?’, ‘Hoe ziet je huidige functie eruit?’ en ‘Wat is je ideale baan?’. In de ochtend komen ook tools aan bod om meer werk te maken van je talent. Zo maak je kennis met job craften door het zelf te ervaren.

Of je nu zelf toe bent aan verandering in je werk, of de job crafting methodiek wilt toepassen in je organisatie, iedereen is van harte welkom!

Annechien van Buurt en Nina Timmermans werken beiden als adviseurs bij Kessels & Smit. Annechien ondersteunt diverse organisaties in het werken met sterke punten en job craften. Nina heeft onderzoek gedaan naar het vermogen om je loopbaan helemaal toe te snijden op je eigen drive en motivatie (‘career adaptability’).

Meer informatie en aanmelden

• Aanmelden voor deze K&S Sparks kan via Samantha van Londen: svanlonden@kessels-smit.com of via het inschrijfformulier.
  
• Datum: vrijdag 22 juni 2012, 9.00-12.30 uur (met aansluitend lunch)
  
• Lokatie: Maliebaan 45, Utrecht
• Er zijn geen kosten aan deze K&S sparks verbonden.

Meer informatie over job craften.

Actie en energie

Maar wat is dat, generatief? Ron Fry beschrijft het als: “Het moment waarop een verbinding tussen mensen ontstaat die leidt tot meer dan een nieuw idee of inzicht. Het moment waarop die verbinding uitmondt in actie. Dat mensen niet wachten op de volgende vergadering, of op iemands initiatief. Ze doen zelf iets: starten een nieuwe onderneming op, proberen een andere aanpak uit, halen mensen bij elkaar.... Dat is voor mij de kracht van AI."

'Voorbij positief'

De keynote had de uitdagende titel 'beyond the positive', omdat beide sprekers een ontwikkeling zien die ze zorgen baart. 'Valt het jullie ook op dat 'Appreciative' soms meer aandacht krijgt dan het 'Inquiry' aspect? " vragen ze de zaal. "En, dat positiviteit soms wel een doel op zich lijkt te zijn in AI processen? In die gevallen gaan mensen wel weg met energie en een 'goed gevoel', maar het leidt niet echt ergens toe. Positiviteit trekt aan en we hebben het nodig, maar het is belangrijk dat we ons er niet in verliezen."

Ze benadrukken dat AI vooral gaat over het creëren van processen waar initiatief uit voortkomt: mensen handelen dan zonder dat ze iets gevraagd of opgedragen wordt. Ze staan op en ze komen in actie. Afgestemd op elkaar. Volgens Fry is de kernvraag van AI dus vooral: 'Hoe maken we 'generatieve' verbindingen: interacties waar energie, potentieel en 'levendigheid' ontstaan? Die ertoe leiden dat mensen nieuwe dingen creëren." Want dat is de kern van AI. Zoals Cooperrider het verwoordt: 'AI is about what gives life to a system.'

Transformatieve verandering

Fry en Bushe zijn uit op transformaties. Verandering die een echte verandering in zich heeft, in de zin dat er dingen gebeuren die normaal gesproken niet gebeurd zouden zijn in dat systeem. Wat is er nodig om ervoor te zorgen dat AI processen tot dat soort transformatie leiden?

Bushe: “Eén van de dingen die transformatieve verandering onderscheidt van incrementele, of 'gewone' verandering is dat in een transformatief proces het nieuwe idee altijd vanuit het systeem zelf blijkt te komen. Het wordt niet geimporteerd van buiten maar ontstaat in de groep. Mensen bedenken het zelf en daardoor komen ze in actie."

“Een ander kenmerk van processen die tot transformatieve verandering leiden is dat er een generatieve metafoor ontstaat, ergens onderweg. Een beeld of concept dat het denken verandert, de horizon verlegt, waardoor mensen nieuwe dingen kunnen bedenken. Denk bijvoorbeeld aan 'duurzaam ondernemen' of ‘going green’….Nadat mensen die woorden of concepten hadden bedacht ontstond een stroom van nieuwe ideeën."

Moet het altijd positief zijn?

Met zichtbaar plezier gooit Gervase Bushe het in de groep: “Ik ben zelf niet zo overtuigd dat positiviteit echt nodig is voor generatief denken. Wat belangrijk is, is waarderen, waarderend kijken. Er is altijd iets te waarderen omdat het op de één of andere manier mensen energie geeft. Daar zoek je naar. Dat hoeft niet altijd beslist iets positiefs te zijn."

Deze uitspraken worden door het publiek met instemming begroet… Tijdens de eerste dag van de conferentie verscheen in een Vlaamse krant een artikel over de WAIC waarin AI werd neergezet als een 'positiviteitsbeweging'. Zeer tot het ongenoegen van veel van de deelnemers, die AI zien als meer dan dat. Eén van hen, @gheysenssaskia, stuurt tijdens de keynote zelfs een tweet naar de krant: ‘#2012waic, Bushe generates a lot of agreement here: AI is not all about positivity’.

Welke vraag?

Om hun eigen uitspraak te toetsen leggen Fry en Bushe het publiek een vraag voor. "Als je AI zou willen gebruiken om een geweldig congres te ontwerpen, welke vraag zou je dan stellen?

1. Vertel me je topervaring van vorige conferenties waar je bent geweest (wanneer was je het meest gelukkig, het meest trots, vol energie….) OF
2. Vertel me over de meest uitdagende ervaring die je ooit had op een conferentie - je voelde je gestretched (je denken op de kop gezet, je kreeg je waarden gespiegeld, je werd uitgedaagd je ideeen opnieuw te onderzoeken...)."

De vraag leidt tot verschillende zorgvuldig geformuleerde antwoorden van deelnemers uit de zaal:

• “Mijn idee van 'levendig' is heel erg die tweede vraag. Die gaat niet over oppervlakkige positiviteit maar over diepere beleving en verbinding."

• “De meest indrukkwekkende menselijke ervaringen komen vaak tot stand in de meest pijnlijke situaties. Het is belangrijk dat we die ook gebruiken, durven te onderzoeken en verkennen, dat we er niet van wegkijken...Dat we ze recht doen.“
• “Voor mij is het een en...en verhaal. Ik werk met mensen die ernstig ziek zijn, soms terminaal. Dan werken die positieve vragen ook heel goed."

Een scala aan emoties en ervaringen waarderen

Fry en Bushe knikken instemmend en concluderen: “Er is een verschil tussen waarderen en positief zijn. We kunnen een hele reeks aan emoties en gedachten waarderen, om te komen tot een generatief proces." Soms de positieve, soms ook de meer negatieve, of spannende.

Bushe voegt daar nog aan toe: “In sommige organisaties is het praten over dat wat goed gaat, niet aan de orde van dag. Of misschien zelfs een taboe, 'not-done'. In dat soort gevallen is het onderzoeken van het positieve lastig en oncomfortabel. Je stapt dan als het ware in de schaduwkant. Dat is per definitie lastig, en kan tegelijkertijd generatief zijn. Fitzgerald, Oliver & Hoaxey schreven daarover een boeiend artikel: ‘AI as a shadow process’.

Ze onderzoeken verder HOE je AI interventies zodanig kunt vormgeven dat er daadwerkelijk een generatief proces ontstaat. Met heel praktisch advies. Een blog over dat deel van de keynote vind je hier.

Meer lezen?

• Het ‘AI as a shadow process’ artikel vind je hier. Gervase Bushe schreef een antwoord erop, dat vind je hier.
• Achtergrondartikelen over 'positiviteit' en 'generativiteit' van AI vind je op Gervase Bushe zijn homepage (scroll naar beneden voor de publicaties)
• Deze blog verscheen tijdens de WAIC - in het Engels - op de conferentiesite.

Over 2012WAIC

De vijfde World Appreciative Inquiry Conference vond plaats van 25-28 April, 2012, in Gent. Ongeveer 600 deelnemers uit meer dan 45 verschillende landen namen deel. Zij deelden verhalen, case studies, theorie en tools over AI. Belangrijke auteurs zoals David Cooperrider, Diana Whitney, Ron Fry, Ken Gergen, Danielle Zandee waren allen daar en verzorgden keynotes. Onze collega's Luc Verheijen en Luk Dewulf waren deel van het organiserend comite en hadden een actieve rol in de voorbereiding en organisatie. Op de Conference Website 2012WAIC zijn alle keynotes als webcast terug te zien, en vind je blogjes met achtergrondinformatie en verslagjes van verschillende sessies.

It was not the first time during my stay there that I was longing for home or felt that India was ‘too much’ for me, yet it had never been as it was now. It ran a little deeper than the occasional spell of homesickness.

A thinking pause

Pondering this, I discovered an undefineable feeling of having been in India for too long. I suddenly felt that it was becoming harder to stay true to the girl that I know so well, the girl who grew up in the Netherlands - a ‘cheesehead’ in an Indian body.

My personality hasn’t changed during this journey – if anything, it became more solid - but my behaviour and mind set have. In a way – I realised - I’ve been becoming more ‘Indian’. Because I’m bouncing to the heart beat of this country; it is the only way to survive here. Yet at the same time, I was also trying to hold on to my own rhythm of life. Not wanting to surrender completely to the Indian way of working and living. It was confusing and made me restless. I was waiting for the storm to pass by.

Captured by the system

Suddenly I remembered a conversation I recently had with the inspiring Indian writer Gurcharan Das about life in India. He told me not to focus on culture or the behaviour of people, but rather on the system, if I really wanted to understand life in India. According to him, people are the same everywhere, but they respond to their environment. And if the environment differs, so does their behaviour. He gave a striking example:

‘When an Indian passes a traffic light in India, he won’t stop for the red light. When this same Indian passes a traffic light in England, he will definitely stop for the red light. What is it that makes him act differently in England? It’s the system. He knows that the chances to be caught and the fines are much higher in England than in India, so he doesn’t take the risk.’

Fighting the system

India may sometimes look chaotic from the outside, but from the inside it’s very structured. It has its own system. A friend of mine is one of the few Indians I know who wears a seatbelt while driving, and who stops for a red light. Consequently, he is always aware that his life’s at stake in the traffic. When you move to the heartbeat of this system, India is great. When you want to do something different from what you’re supposed to do, India is a challenge. Like any system, really….

Finding another way

So it was up to me. Do I fight the system in India? Do I completely surrender to it? Or is there another way? Strangely enough, in the last couple of days I made all my deadlines and did what I wanted to do without having the feeling that India was holding me back. What has changed? I think I stopped worrying that there is a system which is capturing me, but – understanding what was happening - I created my own system within the system. As the beautiful quote goes - instead of waiting for the storm to pass, I now am learning how to dance in the rain.

Kathalijn is a Dutch student (with Indian roots) currently working and studying in India, for her studies and for Kessels & Smit. She regularly writes blogs about her experiences there.

Motivatie in sport en werk

In de sportpsychologie is veel bekend over hoe sporters hun drive krijgen, behouden en hoe coaches die kunnen laten groeien. In de A&Opsychologie komt het thema ook wel aan bod, maar anders. Managers gaan ook anders om met motivatie dan sportcoaches. We kijken op het werk bijvoorbeeld meer naar externe drive. De energie die uit iemand zelf komt is soms zelfs helemaal ondergesneeuwd onder regels en doelen, functieprofielen, procedures, veranderplannen! Een woord als ‘weerstand’ komt bij de sportpsychologie bijvoorbeeld niet zo veel voor... In veranderliteratuur wel. Dat vind ik interessant.

Druk en spanning

In de sport werken we veel met druk en spanning. Wanneer is een situatie spannend genoeg, zodat je tot betere prestaties wordt uitgedaagd, en wanneer is hij te spannend, zodat je dichtklapt? Individuele sporters weten van zichzelf hoe dat bij hen zit. Hoe zit dat bij mensen op het werk? Sommige mensen presteren beter als ze een gesprek voorbereiden en anderen juist als ze het open ingaan, zodat het spannender is. Maar hebben we het daarover met elkaar? En helpen we elkaar dan om het voor te bereiden, zoals een sporter zich op zijn race voorbereidt?

Visualisatie

Sporters versterken hun mentale vaardigheden om met spanning om te gaan. Bijvoorbeeld door visualisatie te gebruiken. Schaatsers en bobsleeërs (sporten waar het gaat om controle) verbeelden hun race vooraf tientallen keren. In de hersenen ontstaan dan precies dezelfde patronen als wanneer je de race uitvoert. Dus het is een heel goede oefening, met als belangrijk voordeel dat je de uitkomst ook goed kan visualiseren. Een sporter kan een doelpunt naast schieten, maar in zijn visualisatie schiet hij natuurlijk raak! Zo oefen je het ‘juiste’ pad in je hersenen en je doet succeservaringen op. Dat is niet alleen belangrijk voor je zelfvertrouwen en je motivatie, maar geeft ook een richting waar je naartoe kunt werken.

We zouden volgens mij veel van dat soort technieken die in sport normaal zijn ook in arbeidsorganisaties kunnen gebruiken. Ik vind het boeiend om daarmee te experimenteren.

Career adaptibility

Een thema waarmee ik aan de slag wil is ‘career adaptability’: het vermogen om je loopbaan helemaal toe te snijden op je eigen drive en motivatie. Het heeft linkjes met job crafting, maar is iets breder. Het is een soort ontvankelijkheid voor nieuwe kansen op werk en banen. Uit onderzoek blijkt dat mensen met een hoge mate van career adaptibility vaak tevredener zijn over hun baan en ook effectiever zoeken als ze toe zijn aan een volgende stap.

Met een collega-student heb ik onderzoek gedaan naar de manier waarop je career adaptibility kunt versterken. Daarbij hebben we met mensen oefeningen gedaan waarmee ze scherper konden krijgen wat voor hen belangrijk is in werk. ‘Visualiseren’ was overigens één van die werkvormen. We vroegen mensen om hun ideale werk voor te stellen: “De wekker gaat, hoe laat is het, wat voor soort kleding kies je uit, hoe ga je naar je werk, hoe ziet het er daar uit…. “ We gingen dus niet vragen welke functie mensen zich zelf zagen doen, maar we lieten ze onderzoeken hoe een werkdag eruit zou zien. Dat klinkt misschien vreemd, maar door het je voor te stellen (ga je in pak of op je slippers, zit je in een kantoorgebouw of werk je vanuit huis…) wordt er al veel duidelijk. En herkennen mensen kansen op dat werk eerder in het dagelijks leven.

Aan de slag

Ik ben een echte doener, geloof dat je van ervaring heel veel leert. En ik zie er dus enorm naar uit om aan de slag te gaan als onderzoeker, adviseur en coach bij Kessels & Smit. Om mensen te ondersteunen om vol energie in hun werk te zitten. Dat is dan weer wat mij drijft….

Voor kinderen is het vanzelfsprekend om vragen te stellen, op onderzoek uit te gaan, te experimenteren en fouten maken. Eenmaal volwassen nemen we vaak niet meer de tijd om een week lang na te denken over schijnbaar triviale vragen. En vinden we misschien ook dat het niet zoveel nut heeft. Zijn we meer bezig met zelf vertellen, argumenteren of overtuigen. Of lijkt het ons gevaarlijk of genant om dingen ‘niet te weten’.

Maar je kunt je nieuwsgierigheid weer aanwakkeren! Hier zijn 10 manieren.

1. Stel een ongewone vraag

Als je een vraag een beetje omdraait of concretiseert dan krijg je vaak andere antwoorden. In plaats van ‘wat is passie?’ kan je bijvoorbeeld ook vragen ‘wat doe je voor je plezier, ook als niemand je ervoor betaalt?’.

Inspiratievideo: Alleen vragen

2. Doe iets wat je eigenlijk niet durft

In je comfort zone voel je je pretting en in je paniekzone absoluut niet. Daar tussenin zit je strechtzone, waarin je terecht komt als je iets doet wat je eigenlijk niet durft. Je kunt je nieuwsgierigheid ook volgen door deze stretchzone bewust op te zoeken en zo iets nieuws te ontdekken.

Inspiratievideo: People are awesome

3. Bedenk een experiment

Als je ergens nieuwsgierig naar bent, dan kan je een klein of groot experiment bedenken om meer te weten te komen over dat wat je fascineert.

Inspiratievideo: The fast lane

4. Kijk eens mee in een andere keuken

Vraag eens aan iemand of je (kort of lang) mee mag draaien in zijn werkdag. Dat levert je zeker nieuwe inzichten op!

Inspiratievideo: Ali B op volle toeren

5. Doe je best om te verdwalen

Als je naar antwoorden zoekt op de plekken die voor jou nog het meest ontbekend zijn dan is de kans groot dat je iets bijzonders vindt.

Inspiratievideo: The maze

6. Nodig anderen uit

Nodig één iemand of heel veel mensen uit om samen met jou nieuwsgierig te zijn en op zoek te gaan naar nieuwe inzichten. Gebruik de kracht van de (persoonlijke) uitnodiging.

Inspiratievideo: Caine’s Arcade

7. Probeer een nieuwe gewoonte uit

Als je 40 dagen een nieuwe gewoonte oefent dan zijn de paden in je hersenen sterk genoeg om ermee door te gaan. Probeer eens uit hoe je leven eruit ziet met een nieuwe gewoonte rond dat waar nieuwsgierig naar bent.

Inspiratievideo: Try something new for 30 days

8. Schrijf alles op wat je opvalt

Een onderzoeker of journalist gaat op zoek naar allerlei vormen van ‘data’ voordat ze een conclusie trekken over hun nieuwsgierigheid. Schrijf eens alles op wat je opvalt aan je vraagstuk, bijvoorbeeld wat mensen zeggen, wat je mensen ziet doen of wat je leest in een boek.

Inspiratievideo: Huisdichter

9. Pluis iets helemaal uit

Schrijf alles op wat je al weet over dat waar je nieuwsgierig naar bent. Schrijf daarna alles op wat je nog niet weet, maak hiervoor een uitpluis-plan en ga je een dag helemaal verdiepen in alles wat hierover kunt vinden.

Inspiratievideo: Library

10. Maak er iets moois van

Maak iets met alles wat je vindt vanuit je nieuwsgierigheid, bijvoorbeeld een boekje, collage of prototype. Het levert jou iets moois op en anderen kunnen meegenieten van datgene wat jouw nieuwsgierigheid heeft opgeleverd.

Inspiratievideo: Sand dancer

Why radio?

DJ Tjip doesn’t hesitate: ‘Because radio is fun to make, it is fun to listen to and it forces you to get to the essence, to be brief. And… people can join in and participate in the making of a radio show. So as a listener, you have influence on the shape and content of the story. It spices up and connects any group or community.”

Connecting inside and outside

The aim behind WAIC radio is to increase WAIC’s impact by involving a larger group of people: people who can’t join the conference in person, can listen to the show. And they can participate: by requesting special songs, by doing phone interviews, by saying ‘hi’ to friends….So it is a way to connect the inside world of the conference to the outside world and vice versa.

But WAIC radio will also contribute to connecting all of the on-site participants, DJ Tjip explains: ‘With radio, you combine the intimacy of a personal conversation, with the impact of large scale. We can interview someone and have a very personal conversation, and all the others can listen. That is a special experience. And as a participant, you can also phone in and share a message or thought with the rest of the people out there. It will contribute to the feeling of being a community.’

Interviews, music, but also fun & games

A different show will air on each day of the conference. DJ Tjip promises that it will be exciting and varied: ‘We’ll hold back stage interviews with keynote speakers – ask them if they’re nervous, for example…. We’ll interview participants, to hear about their stories. Every day we will explore some topic lines of the Conference Agenda in this way. But WAIC radio is not only serious, we will also play WAIC participants’ and listeners’ favourite music. And of course, we have a lot of games and battles! A news quiz, for example. To add to the fun and energy.”

Watch the radio

The DJ’s are making their final preparations, the WAIC radio promises to be a very worthwile addition to the conference, very much in spirit with AI: sharing stories, participating, creating energy…. What is DJ Tjip looking forward to the most? He doesn’t hesitate: ‘To wearing my new Nike Air shoes. It is Appreciative Inquiry Radio: AIR. So we simply had to have those shoes!”

The shoes, as the faces of the DJ’s and their guests, will be visible throughout the radio shows, as not only the audio, but also video images will be streamed online. The radiomakers can be seen in action on the website and on big screens, strategically placed around the conference venue.

Join in

The trick of making good radio is striking the right chord, catching the vibe…. Wat will be the DJ’s opening song?
DJ Tjip: “We don’t know yet…. Something energetic, something that will get people’s spirits up, immediately. We haven’t decided which record yet, so we are open to suggestions!”

If you want to participate, for instance by suggesting an opening song, you can in several ways:

• Contact: Text or voicemail your favourite song or message on 088-7746473
• On twitter: use #ksonair
  

The show will be streamed on the WAIC website and via KSONAIR.nl. Wednesday: 16.00-20.00 CET Thursday 12:00 – 16:00 CET Friday 10:00-14:00 CET. (different time slots every day- because participants and listeners come from different time zones)